Як Беларусь нечакана ўзнікае ў амерыканскай сямейнай гісторыі пра вайну і гвалт
Клуб Салідарнасці час ад часу знаходзіць гісторыі, у якіх Беларусь узнікае ў зусім іншым кантэксце — у замежных кнігах, фільмах, сямейных архівах. Гэтым разам такая знаходка прыйшла з ЗША: у нядаўна выдадзеных мемуарах амерыканскага аўтара гісторыя ягонай сям'і выводзіць у акупаваны Мінск.
Пра тое, як знайшлася гэтая гісторыя і чым яна зачапіла, піша Андрэй Карась.
«На гэтую кнігу я натрапіў выпадкова, калі праглядаў навінкі на Amazon. Спачатку мяне зачапіла сама згадка Мінска, а далей высветлілася, што за ёй стаіць значна больш складаная сямейная гісторыя — пра вайну, гвалт і тое, як перажытае адгукаецца ўжо ў наступным пакаленні», — піша ён.
Кніга «Ваенныя хлопцы: мемуары бацькі і сына» — незвычайнае даследаванне сям'і, дзе дарослы сын спрабуе зразумець свайго жорсткага бацьку і высвятляе, што той у дзяцінстве перажыў у акупаваным Мінску жахі Другой сусветнай вайны.
Поўны артыкул чытайце па спасылцы на нашай старонцы ў Patreon
Для доступу з Беларусі можа спатрэбіцца ўключыць VPN
Оцените статью
1 2 3 4 5Читайте еще
Як «хлопцы ў кедах» замахнуліся на Берлінскі кінафестываль — і ў іх атрымалася
20 лет назад режим пытался уничтожить независимые СМИ, но не смог
«З усіх трох Сашаў – самы лепшы». Успамін пра чалавека з мяккім голасам, але цвёрдым характарам
Ліст галоўнага рэдактара. Бачым мэту – рух у Еўропу
Пропаганда вместо профессии. Еще один тревожный звоночек на пути к ослаблению суверенитета?
.jpg)
«Федоров никогда не занимал первую должность в стране»
Избранное
Тамаз Пипия: «Самое страшное – не тюрьма и даже не физические истязания, а оказаться безоружным в руках откровенного террора»
«Все ключевые игроки процесса видят эту роль. И она не остается незамеченной сегодня»
Яраслаў Пісарэнка: «Ніхто не будзе за нас змагацца. Але ёсць і адчуванне, што мы самі можам дамагчыся ўласнага шчасця»
Дневник войны, глава 319. «Было ясно: там кромешный ад и сплошное кровавое месиво»
«Высказаться против никто не осмелился: все безропотно подписали бумагу»
«Одежду отдают знакомые. Перешиваю потом бирки – будто это беларуские товары»